nr. 61

Mijn naam is Wim van Roozendaal, en ben op 13 juni 1950 geboren in de Gorisstraat 61.
Het gezin bestond uit mijn vader Frans van Roozendaal, en mijn moeder Anneke van Roozendaal- Janssen, mijn broer Frans en mijn zus Gerda.
Op no. 67 woonde mijn grootouders, opa en oma Janssen

Ik heb het in de Gorisstraat verschrikkelijk naar mij zin gehad, en wel van kind zijn tot volwassene die de Gorisstraat de rug toe ging keren om op zich zelf te gaan wonen.

De Gorisstraat was in de jaren 50 een zeer kinderrijke buurt waar nog alles mogelijk was. Zo kon er met gemak gevoetbald worden omdat er in de hele straat 1 tot maximaal 2 auto’s stonden naast de lopende band van de fa. Eekhoff.
Tijdens het voetballen hoefde je alleen maar op de ruiten te passen van de woningen, want geklaag wat de huidige jeugd bij het voetballen telkens hoort van “pas je wel op voor mijn auto” was er toen niet.

Ik heb de Gorisstraat in de jaren 50 als zeer kinderrijk meegemaakt.
Ook kinderen worden groot en gaan uiteindelijk met hun liefde trouwen en verlaten dan hun nest.
Dan komt uiteindelijk dat de ouderen bewoners overblijven waarbij de straat verouderd en de jeugd alleen nog aanwezig is om hun (groot)ouders te komen bezoeken al dan niet met kleinkinderen.
Er komt gelukkig weer een tijd dat de jeugd gecharmeerd raakt van het wonen in een straat met een rijke geschiedenis en overgaat tot het kopen van de huizen.
Vele woningen worden gerenoveerd en het aanzicht van de straat wordt weer het zelfde als uit de jaren 50.
Jonge gezinnen komen er wonen, kleine kinderen worden er geboren, en zo zijn we dan weer terug bij de jaren 50 zoals ik die beleefd heb.
Ook in die jaren werd er kattenkwaad uitgevreten, want ik herinner mij nog goed dat de lopendeband van de fa. Eekhoff geparkeerd stond t.h.v de woning van dhr. Leijn.
Voor deze lopende band stond de enige auto van de Gorisstraat geparkeerd.
Met een lange veter uit de schoenen van straatvriendje Alex Nas werd de benzinemotor van deze lopende band gestart.
Paniek alom toen bleek dat er nog kolen op deze band aanwezig waren die vrolijk op het dak van de auto terecht kwamen.
Ook werd op een leuke manier de conditie van de wijkagent cq parkwachter op de proefgesteld als wij als weer eens in het Julianapark de waterkraan hadden geopend die in het grasveld aanwezig was voor het besproeien van het gras, de bloemen en de struiken.
Alles met een glimlach voor zowel de politie als de belhamels uit de Gorisstraat als we achterna gezeten werden door de diender op de fiets.

Verhalen uit de Gorisstraat naar bovenhalen zou meer als 1 A4-tje in beslag nemen wat natuurlijk niet de bedoeling is, maar kort gezegd is de Gorisstraat nog steeds de straat die in mijn hart een fijn plekje gekregen heeft en daar ook zal blijven.
Wim van Roozendaal, oud bewoner van no. 61